Патот што го чекавме
Денес, кога конечно беше пуштен експресниот пат Фариш – Дреново, си помислив дека некои работи, иако доаѓаат со задоцнување, сепак оставаат трага. Не само како километри нов асфалт и модерен бетон, туку како чувство дека конечно сме направиле чекор што ќе го почувствуваме сите.
Десет километри. Некој ќе рече – малку. Ама за оние што со години возеле меѓу Фаришката клисура, се влечеле зад камиони по тесните кривини, па сметале кога ќе стигнат во Скопје или кога ќе се вратат во Битола, тоа се десет километри што вредат многу повеќе од бројката.
Посебно за Битола и Прилеп, овој пат има значење што е и практично и симболично. Практично – затоа што времето на патување се скратува, товарниот сообраќај добива предвидливост, а туризмот и трговијата добиваат шанса да се развиваат со помал ризик и трошоци. Колку пати сте слушнале некој да каже дека нема да патува до главниот град зашто тоа е напорно? Или дека стоката се носи со задоцнување?
Симболично – затоа што тоа е првиот дел од поголемата слика. Битола и Прилеп одамна заслужуваат да не бидат на „странична линија“ кога станува збор за инфраструктурата. Години наназад, Пелагонија беше спомнувана само во контекст на статистики и ветувања. Денес, барем еден дел од тие ветувања се претворени во нешто опипливо, нешто што останува.
Знам дека лесно е да се биде циничен. Да се каже – „требаше одамна“. Да, требаше. Но и покрај сè, денес е направено. И тоа е факт што вреди да се забележи.
Можеби е ред и да се признае дека оваа Влада, под раководство на Мицкоски, вложи напор да го забрза и приведе до крај проектот што со години тапкаше на место. Не велам дека е тоа доволно за да бидеме задоволни со сè што се случува околу нас. Но барем ова е пример како со политичка волја, финансиска поддршка од ЕБОР и организирана работа, една делница од збор стана пат.
Во еден период кога луѓето се изморени од зборови и од големи ветувања, патиштата остануваат најсигурен доказ дека понекогаш и нешто може да се заврши. И дека тоа завршено нешто ќе ни го скрати патувањето, ќе ни ја намали нервозата, ќе ни даде чувство дека Македонија, како и сите други земји, знае да создаде услови за нормален живот.
Ќе видиме колку брзо ќе продолжи изградбата на другите експресни делници. Но денес, додека првите автомобили минуваа низ новата траса, човек можеше барем за момент да почувствува дека се мрднуваме од место.
И можеби токму тоа, тоа мало движење напред, е она што најмногу ни треба.
Пишува: Ѕвездослав Обсидијан