CADAC – компјутерот од 1952 година што ги спои компактноста, сигурноста и моќта на електрониката
Во времето кога компјутерите зафаќале цели простории, биле скапи и често се соочувале со дефекти, еден американски инженерски тим развил машина што се обидувала да ги промени тогашните правила во компјутерската технологија. Станува збор за CADAC (Cambridge Air Force Digital Automatic Computer), компјутер од првата генерација, изработен во 1952 година, кој се издвојувал по компактните димензии, релативно умерената цена и високата сигурност.
Прототипот CRC 102 „CADAC“ бил изработен од инженерите Ричард Спраг и Доналд Екдал, во компанијата Computer Research Corporation, со седиште во Хоторн, Калифорнија. Станувало збор за 48-битна машина со електронски компоненти базирани на вакуумски цевки, но со поинаков пристап во изградбата на логичките кола.
Наместо целосно да се потпира на вакуумски цевки, CADAC користел околу 2.500 германиумски диоди за основните логички операции, додека приближно 195 вакуумски цевки биле наменети за засилување на сигналите, мемориските елементи и контролните функции. Ова решение придонело за намалување на сложеноста и димензиите на уредот.
Компјутерот користел архитектура од типот на фон Нојман, со магнетен барабан како главна меморија. Барабанот, со дијаметар од околу 30 сантиметри, се вртел со брзина од 40 вртежи во минута и овозможувал пристап до податоците за 12,5 милисекунди. Меморијата располагала со 1.024 зборови, а машината поддржувала основни математички и логички операции, вклучувајќи собирање, одземање, множење, делење, споредување и поместување на податоци.
За извршување на множење или делење биле потребни просечно 90 милисекунди, додека другите инструкции се извршувале за околу 55 милисекунди. Внесувањето и прикажувањето на податоците се вршело преку тастатура и автоматска машина за пишување.
Една од највпечатливите карактеристики на CADAC била неговата големина. Целиот компјутер бил сместен во еден кабинет широк 68,6 сантиметри, долг 1,07 метри и висок 1,37 метри. Вкупната тежина изнесувала 227 килограми, а најголемиот дел од неа отпаѓал на напојувањето. При работа, уредот трошел околу 4.400 вати електрична енергија.
Во декември 1951 година, машината била испратена во лабораторијата „Линколн“ при Технолошкиот институт во Масачусетс (MIT), каде што била вклучена во проектот Whirlwind. Во реални услови покажала средно време меѓу поправки од околу 25 часа – значаен показател за период во кој електронските компјутери сè уште биле познати по честите дефекти и сложеното одржување.
CADAC послужил како прототип за комерцијалниот модел CRC 102-A, кој подоцна бил пласиран на пазарот под брендот NCR. Со тоа, овој компјутер останува интересен пример за раните обиди да се направат електронските компјутери помали, подостапни и посигурни, во време кога компјутерската технологија сè уште била во своите почетоци.