Приказна за Харвардскиот научник и божјата искра
Пишува: Ѕвездослав Обсидијан
Во едно скромно кафуле во Битола, исполнето со пригушена музика и мирис на свежо кафе, на една од масите седеше необичен гостин — научник од Харвард. Неговото присуство беше речиси незабележливо за случајните посетители, но неговата аура носеше чувство дека носи нешто повеќе од знаење.
Околу него, група млади студенти од блискиот технички факултет се собираа по предавањата. Разговорот започна лесно, со вообичаени теми, но научникот постепено го насочи кон прашањата за суштината на светот. Тој зборуваше за универзумот не како за хаотичен механизам, туку како за хармонија во која е скриена божјата искра.
Студентите беа прво љубопитни, а потоа восхитени. Еден од нив запраша:
— Ако универзумот е толку совршено подреден, дали тоа значи дека и ние сме дел од нешто божествено?
Научникот се насмевна и одговори:
— Токму така. Вашето постоење не е случајно. Науката и верата не се спротивности, туку две страни на истата паричка.
Во тоа време, на соседната маса седеше група професори кои прво небрежно го слушаа разговорот. Но зборовите на научникот почнаа да ги предизвикуваат. На крајот, еден од нив не издржа и се вклучи:
— Вие велите дека науката и богот се едно? Тоа е опасна идеја, премногу смела за академски умови.
Но научникот мирно возврати:
— Опасно е само да се одбие можноста дека вистината е поголема од границите што сами сме си ги наметнале.
Во кафулето завладеа тишина. Дури и музиката се чинеше потивка. Студентите гледаа во него со восхит, а професорите со воздржана почит. Се чинеше како времето да застана за миг.
Во таа тишина, сите почувствуваа нешто што не може да се измери или докаже, но може да се доживее — божјата искра.