Лицемерието како политичка доктрина
Венко Филипче, денес претседател на СДСМ, зборува за патриотизам, чесна борба и иднина на државата. Но кога внимателно ќе се слушне неговиот говор, станува јасно дека тоа не е ништо повеќе од добро нашминкано лицемерие. Човекот што сака да се претстави како морален авторитет е ист тој што ја носи тежината на најголемите политички и човечки дамки од последната деценија.
Филипче повикува на државничко освестување. Но каде беше неговата совест кога во модуларната болница изгореа живи луѓе? Каде беше неговата совест кога здравството потона во корупциски скандали и недостиг од лекови, додека пациентите чекаа по ходниците, а многумина ја изгубија битката за живот? Тие трагедии се гревови што не можат да се избришат со празнична патетика.
Денес зборува за државата како „дом на сите граѓани“. А вчера, заедно со Зоран Заев, ја претворија државата во предмет на трговија и ја понижија преку промена на името. Зборуваат за независност, а токму тие ја извршија најголемата зависност – од меѓународни пазари и политички договори склучени на штета на достоинството.
Иронијата е уште поголема кога Филипче зборува за сиромаштија и социјална правда. Тој и Заев шетаа низ Дубаи, уживаа во луксуз и трошеа народни пари, додека граѓаните во Македонија едвај врзуваа крај со крај. За нив постоеше свет на хотелски апартмани и егзотични патувања, за народот свет на поскапени сметки, празни болници и изгубени животи.
Филипче сака да се претстави како чувар на иднината. Но граѓаните добро паметат: паметат дека како министер остана симбол на трагедијата, дека како политичар остана симбол на корупцијата, дека како човек избра луксуз наместо одговорност.
Затоа, кога денес повикува на „чесна борба“, тоа звучи како подбив.Нема патриотизам кога си дел од најголемото понижување – промена на името. Нема грижа за народот кога со сопартиецот патуваш низ Дубаи, а дома луѓето живеат со мизерни плати и недостиг од лекови.
Филипче и Заев се симболи на една иста политика: политика на продажба, политика на лицемерие, политика што ја претвори државата во плен на малкумина. Затоа нивните зборови денес звучат празно, а нивните говори не се ништо повеќе од ехо на сопствената вина.
Пишува Световид
Колумните се лични ставови на авторите и Pelanet.mk не носи одговорност за нив.