Апостол Петков – македонскиот Робин Худ
Во времето кога Македонија сè уште била под Османлиската империја, низ мочуриштата околу Ениџевардарското Езеро се движела сенка што кај народот будела надеж, а кај непријателите страв. Тоа бил Апостол Петков Терзиев – војводата кого народот го нарекол „Ениџевардарското сонце“, а американскиот публицист Алберт Сониксен го опишал како „македонски Робин Худ“.
Роден на 6 мај 1869 година во селото Бојмица, во областа Бојмија, Апостол потекнувал од семејство во кое борбата против османлиската власт била дел од животот. Неговиот постар брат Митре бил ајдутин, а брат му Тано и братучед му Андон загинале како комити. Уште млад, Апостол тргнал по истиот пат – прво како ајдутин, а подоцна како револуционер во редовите на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.
Во Организацијата влегол во 1897 година по средбата со Дамјан Груев. Истата година, заедно со И. Карасулијата и со поддршка од Аргир Манасиев, ја формирале првата чета на Организацијата во Солунскиот револуционерен округ. Тогаш започнува и неговата легенда.
Со својата чета Апостол Петков дејствувал во Гевгелиско, Ениџевардарско и по падините на Пајак Планина. Народот го гледал како заштитник на македонското население, особено во периодот кога регионот бил изложен и на силна грчка вооружена и црковна пропаганда. Неговите акции против аскерот, башибозукот и андартските чети брзо го направиле еден од најпознатите војводи во Македонија.
Особено се истакнал за време на Илинденско востание, кога неговата чета учествувала во повеќе борби во Солунскиот револуционерен округ. И по задушувањето на востанието, Апостол не ја напуштил борбата. Кратко заминал во Бугарија, но повторно се вратил за да го брани населението од одмаздничките акции на османлиските сили.
Еден од најтешките моменти во неговиот живот била битката кај селото Смол во 1905 година. Четите на Апостол Петков и војводата Сава Михајлов биле опколени од аскер и башибозук. Во жестоката борба загинале околу 40 комити, Сава Михајлов се самоубил за да не падне жив во рацете на непријателот, а ранетиот Апостол успеал да се спаси.
Веста за судирот одекнала далеку од Македонија. На 15 март 1905 година и весникот The New York Times објавил информација – неточна – дека Апостол Петков загинал. Тоа само покажувало колку големо било неговото име и колкав страв предизвикувал кај противниците.
По Младотурската револуција во 1908 година, Апостол кратко време дејствувал легално. Со својата чета влегол во Ениџе Вардар и дури го суспендирал кајмакамот, преземајќи ја контролата врз градот. Но по интервенција на Младотурскиот комитет и луѓе од Организацијата, се повлекол и заминал за Солун.
Неговата смрт и денес останува обвиена со мистерија. Загинал на 2 август 1911 година во селото Крушари, под неразјаснети околности. Во одредени историски извори како негов ликвидатор се спомнува Тодор Чифтоев – поранешен секретар на војводата, кој подоцна преминал на страната на грчката пропаганда.
Апостол Петков уште за време на животот станал легенда. За него се пееле песни, а неговото име се прераскажувало низ цела Македонија. Грчката писателка Пинелопи Делта го нарекла „невидлив демон кој се чувствува насекаде, но не се гледа никаде“.
Но за народот тој останал нешто друго – човек што живеел меѓу обичните луѓе, ги штител сиромашните и се борел против неправдата. Токму затоа и денес многумина го паметат како вистинскиот „македонски Робин Худ“.
