УСПЕНИЕ НА ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА – ПРАЗНИК НА ВЕРА, НАДЕЖ И ВЕЧЕН ЖИВОТ
Православните верници денес, 28 август, го празнуваат еден од најголемите и најзначајните Богородични празници – Успението на Пресвета Богородица. Денот кога, според христијанското предание, Богомајката го напуштила земниот живот и се преселила во вечноста, Црквата не го доживува како ден на тага, туку како празник на надежта и победата на животот над смртта.
Самото име „Успение“ означува заспивање и мирно упокоение. Во православното учење, смртта на Пресвета Богородица не претставува конечен крај, туку премин кон вечниот живот.
По Вознесението Христово, за Богородица се грижел апостолот Јован Богослов. Таа останала тесно поврзана со првата христијанска заедница во Ерусалим и, според црковното предание, била извор на утеха, мудрост и духовна сила за првите христијани. Нејзиниот живот се опишува како пример на смирение, трпение, молитва и безусловна љубов.
Според древното предание, пред нејзиното упокоение, Архангелот Гаврил ѝ ја соопштил веста и ѝ предал светлечка палмова гранка. Во моментот на нејзиното успение, апостолите, кои во тоа време проповедале низ различни краишта на светот, на чудесен начин биле собрани во Ерусалим.
Преданието сведочи дека Христос, опкружен со ангелски сили, дошол да ја прими душата на Својата Мајка. Нејзиното тело било положено во гроб во Гетсиманската градина.
Три дена подоцна, пристигнал и апостолот Тома, кој не бил присутен на погребот. Кога апостолите го отвориле гробот за да ѝ се поклони, таму не го пронашле телото на Богородица, туку само погребната плаштаница. Според црковното предание, тоа било сведоштво за нејзиното чудесно вознесение.
Празникот има долга традиција во христијанскиот свет. Неговото празнување се развивало уште во првите векови, а во VI век, во времето на византискиот цар Маврикиј, Успението било утврдено како голем празник низ Византија.
Посебно значење празникот има во Ерусалим, каде што во Гетсиманија се наоѓа традиционалното место поврзано со погребението на Богородица. Таму се служат свечени богослужби, а во одредени православни традиции се изведуваат и богородични оплакувања пред плаштаницата.
Во Македонија, оваа традиција особено се негува во православните храмови и манастири. Во последните децении, богослужбената практика со пеење на статиите пред плаштаницата на Богородица се проширила во повеќе храмови, по примерот на традицијата што особено ја негува Бигорскиот манастир.
Успението на Пресвета Богородица за православните верници не е само спомен на еден настан од далечното минато. Тоа е празник кој потсетува дека смртта, според христијанската вера, не е последната страница од човековиот живот.
Богородица, како Мајка на Христос и една од најголемите духовни личности на христијанството, останува симбол на мајчинската љубов, смирението и надежта. Нејзиното Успение затоа се празнува со молитва, благодарност и вера дека животот не завршува со земниот крај, туку продолжува во вечноста.