Од гаража до Силициумската долина: приказната за ХП
Кога денес ќе се спомене Силициумската долина, најчесто се мисли на големите технолошки компании, компјутерите, интернетот и вештачката интелигенција. Но приказната за ова место започнала многу поскромно – во една мала гаража во Пало Алто, Калифорнија.
Во 1939 година, двајца млади инженери, Бил Хјулет и Дејвид Пакард, таму ја основале компанијата која подоцна ќе стане позната како „Хјулет-Пакард“, или ХП.
Нивниот прв производ не бил компјутер, ниту нешто што денес би го поврзале со високата технологија. Тоа бил уред за создавање прецизни електрични сигнали, наменет пред сè за инженери и лаборатории.
Идејата зад него била особено интересна.
Додека ја подготвувал својата магистерска теза по електротехника на Универзитетот Стенфорд, Хјулет работел на осцилатор – електронско коло кое создава стабилен периодичен сигнал. Таквите уреди биле важни за испитување на радио, звучна и друга електронска опрема.
Во тоа време, добар осцилатор не било лесно да се направи. Уредите биле големи, сложени и скапи, а одржувањето на стабилен сигнал барало дополнителни решенија.
Хјулет дошол до нешто што на прв поглед изгледало речиси смешно едноставно – употребил обична сијалица.
Влакното во сијалицата се загрева кога низ него поминува струја, а со загревањето се менува и неговиот електричен отпор. Хјулет ја искористил оваа особина за да го одржува сигналот стабилен.
Кога сигналот станувал посилен, влакното се загревало, отпорот се зголемувал и осцилацијата се намалувала. Кога сигналот ослабувал, влакното се ладело и отпорот се намалувал. На тој начин колото практично само се регулирало.
Од оваа идеја бил создаден аудиоосцилаторот ХП 200А – уред кој можел да создава стабилен звучен сигнал и да им помогне на инженерите при испитување на електронската и звучната опрема.
Производот набрзо привлекол внимание. Меѓу неговите корисници била и компанијата „Волт Дизни“, која нарачала осум уреди за испитување на опремата за снимање и репродукција на звук во кината каде што во 1940 година бил прикажуван филмот „Фантазија“.
Така една едноставна инженерска идеја, развиена во рамките на студентска работа, добила практична примена и станала првиот чекор во развојот на една од најпознатите американски технолошки компании.
Приказната за ХП е интересна токму поради тоа што не започнала со огромна фабрика или со голем капитал. Започнала со двајца инженери, мала работилница и обид да се реши конкретен проблем.
Подоцна, токму таквиот начин на размислување – научното знаење да се претвори во практична технологија, а сложените проблеми да се решаваат со едноставни идеи – ќе стане еден од белезите на Силициумската долина.
Затоа гаражата во Пало Алто денес има посебно место во историјата на технологијата. Таа не е важна само затоа што таму започнала една компанија. Таа стана симбол на времето кога големите технолошки приказни можеле да започнат со нешто многу мало – дури и со една обична сијалица.