Помеѓу сонот и јавето, патувавме во бескрајот
а не знаевме каде не води.
Но јас те сакав, затоа што сонував дека вредиш.
И те следев, зашто ме следеше ти .
Заедно плутавме како збунети патници.

Кој ни ја даде картата, дал Бог
или непозната космичка сила?
Но не е и важно повеќе.
Би ти го дала целиот мој живот.
Дури и со брчки, а додека седеше..
Со твоите крилја и јас би паднала.

Но, никогаш падот тебе не би ти го дала!
И јас те дишев, затоа што мислев дека си здив.
И моите солзи би биле бисери.
Својата зора за твојата темнина…

Моите зори, темнината би ја испиле.
Но никогаш црнило во твјот ден!
И те сонував, затоа што мислев дека си мојот неостварен сон…
А твојата реалност беше моето сè.
Јаве беше, што ми го разубавуваше денот,,
иако дел од мене, живееше во збунетост и
се прашував дали се околу нас е магла и лага.

Но на крајот вистината го покажа своето грдо лице и
се што беше бело
црната магла го обви и..
се во неповрат се сруши.

Благица Гаврилоска Кичево


1531

Задолжително

Verified by MonsterInsights