Сашка Петковска и песните што го надживуваат времето
Во сенките на Битола, каде вековите лежат како страници од стара книга, се роди еден глас — чист и милозвучен, како шепот на времето. Тоа беше Сашка Петковска, девојче со дар од Бога за музика. Од мала пееше во пионерски домови и драмски секции, а луѓето веќе зборуваа за „девојчето со убав глас“. Нејзиниот живот го водеше умот и страста, желбата да создаде нешто убаво над секојдневната тежина.
Сашка го гради својот пат низ музичкиот свет. Освои трето место на Санремо, злато на Орфеј во Бугарија и настапуваше на сцени во Австрија, Советскиот Сојуз и Полска. Пееше со великаните — Слабинац, Чолиќ, Нови Фосили — и се вклопи во нивната легенда не само со гласот, туку и со достоинството што го носеше како круна.
Нејзиниот стил беше одраз на душата — авангарден и искрен; светски, а длабоко вкоренет во македонската почва. Публиката ја сакаше не само поради талентот, туку и поради искреноста. Во нејзините песни — „Бакни ме“, „Чао, адио“, „Пушти ме како птица“ — се огледуваа желбите и болките на генерацијата.
Сепак, судбината беше немилосрдна. На 31 август 1983 година, додека патуваше кон Свети Николе, автомобилот во кој се возеше ја одведе на патот на вечноста. Загина заедно со тројца членови на својот балет „Авона“. Имаше 32 години. Смртта ја одзеде телесно, но не и духовно.
Гласот на Сашка не згасна. Тој живее во спомените на градот, во песните што ги пееше, во морниците што ги будеше кај слушателите. Таа остана симбол на убавината што трае покрај трагедиите — како птица што пее и по смртта.
Битола не ја заборави. Кога вечерта паѓа над Широк Сокак, а некоја од нејзините песни се слуша низ прозорците, гласот ѝ сè уште лебди над градот — вечен, милозвучен и волшебен. Уметноста е посилна од смртта, споменот — посилен од заборавот.